زمینه و هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت‌های اجتماعی مبتنی بر رویکرد شناختی-رفتاری بر خودکارآمدپنداری کودکان بی‌سرپرست انجام شد.

روش پژوهش: روش پژوهش، نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه کودکان ۹ تا ۱۲ ساله بی‌سرپرست ساکن در مراکز بهزیستی استان مازندران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بودند. از این جامعه، ۳۰ کودک با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل جایگزین شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد خودکارآمدی گردآوری شدند. گروه آزمایش، مداخله آموزشی مهارت‌های اجتماعی مبتنی بر رویکرد شناختی-رفتاری را دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS-26 و به‌کارگیری روش تحلیل کوواریانس انجام شد

یافته ها: نشان داد که پس از مداخله، بین نمرات دو گروه در متغیرهای وابسته تفاوت معناداری وجود دارد (۰۵/۰>P). به بیان دیگر، آموزش مهارت‌های اجتماعی مذکور به‌طور معناداری منجر به افزایش خودکارآمدپنداری در کودکان گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد.

نتیجه گیری: بر اساس این نتایج می‌توان نتیجه گرفت که آموزش مهارت‌های اجتماعی مبتنی بر رویکرد شناختی-رفتاری، یک مداخله مؤثر برای ارتقای شاخص‌های روان‌شناختی کلیدی در کودکان بی‌سرپرست است و استفاده از آن در مراکز مرتبط پیشنهاد می‌گردد.