پیشینه و اهداف: این مطالعه به دنبال مشاهده تأثیر بازخورد کتبی بر دقت ساختاری و مکانیک نوشتاری تکالیف دانش‌آموزان راهنمایی ایرانی بود.
روش‌شناسی: در مجموع 57 دانش آموز از سه کلاس کامل در دو مدرسه راهنمایی که توسط یک معلم تدریس می‌شدند، مورد مطالعه قرار گرفتند. دو کلاس به عنوان گروه‌های آزمایش و کلاس سوم به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند. هر سه کلاس مطالب یکسانی را مطابق با کتاب درسی کلاس پوشش می‌دادند و از نظر جنسیت، سن، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و همچنین پیشینه تحصیلی همگن بودند. محقق از آزمون‌های ناپارامتری برای تجزیه و تحلیل نتایج استفاده کرد. برای مقایسه عملکرد سه گروه در پیش‌آزمون و پس‌آزمون، از آزمون کروسکال-والیس استفاده شد. برای مقایسه‌های زوجی بیشتر، از آزمون یو من-ویتنی استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS21 استفاده شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که از نظر دقت نوشتاری، ارائه بازخورد کتبی معلمان در مورد تکالیف دانش‌آموزان به طور قابل توجهی مؤثرتر از بازخورد شفاهی عمومی است. علاوه بر این، اثربخشی بازخورد کتبی هنگامی که با نظارت پیگیری والدین ترکیب شود، به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد.
نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهند که بازخورد کتبی به طور قابل توجهی دقت نوشتن را بیشتر از بازخورد شفاهی بهبود می‌بخشد و نظارت والدین نیز اثربخشی آن را بیشتر می‌کند. ترکیب بازخورد کتبی با پیگیری والدین برای پیشرفت بهینه دانش‌آموز در نوشتن توصیه می‌شود.