زمینه و هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی بر خودسازماندهی و خودکارآمدی تحصیلی دانش‌آموزان پایه دوم ابتدایی شهر بابل بود.
روش شناسی: راین تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، جزء تحقیقات نیمه تجربی با طرح پیش­آزمون و پس­آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری آن را، کلیه دانش­آموزان دوره دوم ابتدایی شهر بابل در سال تحصیلی 1403-1402 به تعداد 7654 نفر تشکیل می­دادند که به دلیل نیمه تجربی بودن تحقیق، تعداد 80 نفر (40 نفر دختر «20 نفر گروه آزمایش و 20 نفر گروه کنترل» و 40 نفر پسر «20نفر گروه آزمایش و 20 نفر گروه کنترل») با استفاده از روش نمونه­گیری تصادفی خوشه­ای چندمرحله­ای به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت جمع‌آوری داده­ها از پرسش­نامه خودنظم­دهی تحصیلی(SRQ-A) با 31 سوال و پرسش­نامه محق پنداری تحصیلی چونینگ و کمبل (2009) با 14 سوال استفاده شد. روایی صوری و محتوایی ابزارها به تایید متخصصان رسید و پایایی آن­ها با استفاده از آزمون ضریب آلفای کرونباخ برای پرسش­نامه خود نظم­دهی تحصیلی 93/0 و پرسش­نامه محق پنداری تحصیلی 88/0 محاسبه شد. جهت تجزیه و تحلیل داده­ها از آزمون­­های تحلیل کواریانس چند متغیره (مانکوا) و تحلیل کواریانس تک متغیره (آنکوا) استفاده شد. 
یافته‌ها:   یافته‌های پژوهش نشان داد که راهبردهای یادگیری خودتنظیمی تأثیر مثبت و معناداری بر خودسازماندهی و خودکارآمدی تحصیلی دانش‌آموزان پایه دوم ابتدایی شهر بابل دارد.
نتیجه‌گیری: توصیه می‌شود معلمان روش‌های تدریس خود را به گونه‌ای طراحی کنند که فرصت‌های فراوانی را برای اتصال درس‌ها به موقعیت‌های زندگی واقعی فراهم کند.