رویکردهای نو در علوم انسانی

رویکردهای نو در علوم انسانی

مروری بر اثربخشی روش تدریس معکوس بر یادگیری خودراهبر و سواد اطلاعاتی

نوع مقاله : پژوهشی مستخرج از پایان نامه

نویسنده
گروه علوم تربیتی،رشته مدیریت آموزشی، مدرسه سما ،رفسنجان ،ایران
NAHQ/nahq.2023.194270
چکیده
روش تدریس معکوس به عوان یک روش نوین تدریس، نظریه‌ای است که اصطلاحا به این معنا استفاده می‌شود که یادگیرندگان  به جای اینکه در کلاس مطلب را فقط بشنوند، ابتدا مطالب تدریس شده را خارج از کلاس مطالعه کرده و سپس در کلاس به صورت فعالانه، با استفاده از تمرین‌ها و معماها در فرآیند یادگیری شرکت می‌کنند. اثبات‌های اولیه نشان می‌دهد که روش تدریس معکوس می‌تواند به بهبود یادگیری وفهم بهتر مطالب کمک کند. روش پژوهش توصیفی و اسنادی یکی از روش‌های تحقیق در علوم انسانی و علوم اجتماعی است که به تفسیر اسناد و مستنداتی که درباره موضوع پژوهش وجود دارد، می‌پردازد. نتایج نشان داده‌اند که استفاده از روش تدریس معکوس می‌تواند بهبود قابل توجهی در یادگیری خود راهبر و سواد اطلاعاتی یادگیرندگان داشته باشد. این روش تدریس، با تمرکز بر فعالیت‌های جستجویی و تحلیلی دانشجویان، توانایی آن‌ها را در پردازش اطلاعات و ارزیابی منابع بهبود می‌بخشد. این مرور نتایج مثبت و معنی‌داری را در حوزه یادگیری خودراهبر و سواد اطلاعاتی تأیید کرده است و تأکید می‌کند که استفاده از روش تدریس معکوس می‌تواند به‌عنوان یک ابزار موثر در بهبود یادگیری دانشجویان مورد استفاده قرار گیرد.
کلیدواژه‌ها

دوره 1، شماره 3
آذر 1402
پاییز 1402
صفحه 19-29

  • تاریخ دریافت 25 مرداد 1402
  • تاریخ بازنگری 26 شهریور 1402
  • تاریخ پذیرش 06 مهر 1402