زمینه و هدف: پژوهش های یادگیری زبان بیشتر به عواملی توجه داشته اند که ممکن است زبان آموزان در انتخاب راهبردهای یادگیری به طور کلی و استراتژی های نوشتاری به طور خاص برای تقویت یادگیری خود تأثیر بگذارند. مطابق با مطالعات انجام شده، پژوهش حاضر به دنبال بررسی رابطه بین راهبرد خودتنظیمی بر توانایی نوشتاری گروهی از زبان آموزان ایرانی زبان انگلیسی سطح متوسط به بالا است.
روش شناسی: این مطالعه در سال 2023 با اتخاذ رویکرد همبستگی انجام شد و بررسی کرد که آیا بین خودتنظیمی دانش آموزان و سطوح مهارت نوشتاری آنها رابطه وجود دارد یا خیر. 40 شرکت کننده از بین 80 شرکت کننده که همگنی آنها با آزمون میشیگان (1997) تعیین شده بود، برای مطالعه انتخاب شدند. به دانش آموزان یک تکلیف نوشتاری به همراه پرسشنامه ای در مورد استراتژی خودتنظیمی داده شد و تکالیف نوشتاری آنها با استفاده از مقیاس جاکوب و همکاران (1981) بررسی شد. برای آزمون مسیر رویکردهای یادگیری در هفت مولفه خودتنظیمی از تحلیل مسیر استفاده شد. تمامی آمارها برای تجزیه و تحلیل داده ها بر روی نرم افزار SPSS 21 انجام شد.
یافته‌ها: با استفاده از همبستگی پیرسون برای مقایسه عملکرد دانش‌آموزان، نتایج نشان داد که از نظر عملکرد کل، بین مؤلفه‌های یادگیری خودتنظیمی و توانایی نوشتاری همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد. با در نظر گرفتن مولفه های فرعی مقیاس یادگیری خودتنظیمی، تنظیم هدف با مقدار ضریب همبستگی (635/0=r) و استراتژی حافظه با (332/0=r) به ترتیب بیشترین و کمترین همبستگی را با توانایی نوشتاری داشتند.
نتیجه‌گیری: پژوهش این واقعیت را تأیید می‌کند که از بین مؤلفه‌های راهبرد خودتنظیمی، هدف‌گذاری و خودارزیابی قابلیت پیش‌بینی رابطه بین یادگیری خودتنظیمی و توانایی نوشتاری را دارند.