زمینه و هدف: امروزه در میان رویکردهای معماری، ارتباط با طبیعت به یک موضوع بحث بر انگیز بدل شده است. در دنیای معاصر کم رنگ شدن ارتباط انسان و طبیعت بر چگونگی رابطه معماری با طبیعت تاثیر شایانی نهاده است. این تحقیق با بررسی جایگاه و اهمیت حیات فرهنگی و اجتماعی سعی دارد تا با مرور برخی دیدگاه ها به پایداری آن در باغ موزه ایرانی تاکید ورزد. هدف اصلی این پژوهش تقویت رابطه انسان و طبیعت به واسطه هنر می باشد.

روش شناسی: این مطالعه در سال 1402 بر اساس مطالعات کتابخانه ای و روش اسنادی انجام شد و از نظر اهداف بنیادی، کاربردی می باشد. ابزار گردآوری اطلاعات در این پژوهش ،استفاده ازمنابع مکتوب واینترنت، اسناد و مدارک موجود، مشاهده می باشد.

یافته‌ها: هر اثر معماری باید متاثر از ارزش ها، نگرش ها، اعتقادات و بطور کلی زمینه ی فرهنگی جامعه ای باشد که ساختمان در آنجا بنا می شود در غیر این صورت ارتباط لازم بین انسان و بنا برقرار نمی شود. استفاده از حداکثر امکانات اقلیمی هر منطقه در جهت ارتقای سطح کیفی زندگی و آسایش و فراهم ساختن فضای مطلوب و بهینه مورد توجه است.

نتیجه‌گیری: نتایج بدست آمده بیانگر آن است که آثار فرهنگی و هنری به عنوان نمایشگر شاخصه های فرهنگی در اذهان عمومی هستند و از این رو می توان رویکرد مردم نسبت به طبیعت را از طریق آثار هنری در باغ موزه ها جستجو کرد. در طراحی موزه ها در ایران با بهره گیری از معماری سنتی ایران و مصالح بومی و همچنین با در نظر گرفتن ویژگی های فرهنگی و اجتماعی مردم که برگرفته از فرهنگ ایرانی- اسلامی می باشد و نیز شرایط اقلیمی و جغرافیایی متنوعی که در ایران وجود دارد، می توان از این ویژگی به شکلی مناسب در طراحی معماری موزه ها بهره گرفت.