زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی طرحواره های درمانی بر افزایش سلامت روان معلمان متاهل اداره آموزش و پرورش ناحیه 2 ساری انجام شد.
روش شناسی: در این پژوهش از روش نیمه آزمایشی (پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل) استفاده شد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه معلمان متاهل آموزش و پرورش ناحیه 2 ساری در سال 90-90 بود. روش نمونه گیری تصادفی بود. در این پژوهش 100 معلم متاهل به صورت تصادفی انتخاب شدند و پرسشنامه تعارض زناشویی و سلامت روان به عنوان پیش آزمون اجرا شد. سپس 40 نفر که کمترین امتیاز را کسب کرده بودند به طور تصادفی در دو گروه 20 نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش در 10 جلسه آموزش طرحواره درمانی دریافت کردند در حالی که گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکردند. سپس یک پس آزمون برای هر دو گروه برای مقایسه نتایج انجام شد. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه تعارض زناشویی (MCQ) و پرسشنامه سلامت روان گلدبرگ بود. در این پژوهش از تحلیل کوواریانس برای آزمون فرضیه ها استفاده شده است.
یافته‌ها: آموزش طرح‌واره‌درمانی در بهبود سلامت روان معلمان متاهل مؤثر بوده است. همچنین نتایج نشان داد که با اطمینان 95 درصد می توان بیان کرد که طرحواره درمانی در کاهش تعارضات زناشویی معلمان متاهل مؤثر بوده است.
نتیجه‌گیری: اجرای برنامه‌ای جامع و مدون برای ارتقای سلامت روان مردم با استفاده از روش‌های آموزش طرح‌واره‌درمانی توصیه می‌شود. این امر به جلوگیری از عواقب مسائل مربوط به سلامت روان و مشکلات عاطفی کمک می کند و در نتیجه از ایجاد بیماری های جسمی جلوگیری می کند.